مننژیت در نوزادان

مننژیت در نوزادان

مننژیت در نوزادان چیست؟

مننژیت التهاب سه غشا (مننژ) است که مغز و نخاع را پوشانده است. اگرچه مننژیت می تواند افراد در هر سنی را تحت تأثیر قرار دهد، نوزادان زیر 2 سال در بالاترین خطر ابتلا به مننژیت قرار دارند. کودک شما هنگامی که باکتری ها، ویروس ها یا قارچی که قسمت دیگری از بدن او را آلوده می کند، در جریان خون به مغز و نخاع وی می رسد، مبتلا به مننژیت در نوزادان می شود.

از هر 1000 تولد زنده در سال، حدود 0.1 تا 0.4 نوزاد (نوزادی کمتر از 28 روز) به مننژیت مبتلا می شوند، یک بررسی در سال 2017 این تخمین را می زند. این یک بیماری جدی است، اما 90 درصد این نوزادان زنده می مانند. همین مطالعه نشانمی دهد 20 تا 50 درصد از آنها دارای عوارض طولانی مدت هستند، مانند مشکلات یادگیری و مشکلات بینایی.

استفاده از واکسیناسیون علیه مننژیت باکتریایی تعداد نوزادانی را که به آن مبتلا می شوند به طرز چشمگیری کاهش می دهد.

قبل از وجود واکسن پنوموکوکی، 10 نفر از 100000 نوزاد زیر 1 سال، به مننژیت پنوموکوکی مبتلا می شدند. مقاله ای در سال 2011 تخمین می زند، از سال 2002 تا 2007، وقتی واکسن به طور معمول استفاده می شد، از هر 100000 نوزاد 1 تا 23 ماهه فقط 8 نفر به هر نوع مننژیت باکتریایی مبتلا شدند.

علائم مننژیت در نوزادان

علائم مننژیت می تواند خیلی سریع بروز کند. آرامش کودک شما ممکن است دشوار باشد، به خصوص هنگامی که در آغوش گرفته شده است. علائم دیگر در کودک ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تب شدید ناگهانی
  • خوب غذا نخوردن
  • استفراغ
  • کمتر از حد معمول فعال یا بی انرژی باشد
  • بسیار خواب آلود یا بیدار شدن از خواب سخت است
  • تحریک پذیرتر از حد معمول
  • برجستگی شیار نرم روی سر آنها (فونتانل)

کرانیوسینوستوز چیست؟

سایر علائم ممکن است در کودک بروز پیدا کند، مانند:

  • سردرد شدید
  • سفتی گردن
  • حساسیت به نور شدید

گاهی ممکن است کودک دچار تشنج شود. در بسیاری از مواقع این امر به دلیل تب بالا و نه خود مننژیت است.

دلایل مننژیت در نوزادان

باکتری ها، ویروس ها یا قارچ ها می توانند باعث بروز مننژیت در نوزاد شوند.

مدت هاست که مننژیت ویروسی شایع ترین علت مننژیت است. از زمان تولید واکسن برای جلوگیری از مننژیت باکتریایی، این نوع مننژیت به طور فزاینده ای غیر معمول است. مننژیت قارچی نادر است.

مننژیت ویروسی

مننژیت ویروسی معمولاً به اندازه مننژیت باکتریایی یا قارچی جدی نیست، اما برخی ویروس ها باعث عفونت شدید می شوند. ویروس های رایج که معمولاً باعث بیماری خفیف می شوند عبارتند از:

آنترو ویروس های غیر فلج اطفال. این ویروس ها بیشتر موارد مننژیت ویروسی را در ایالات متحده ایجاد می کنند. آنها باعث انواع مختلفی از عفونت ها، از جمله سرماخوردگی می شوند. بسیاری از افراد به این عفونت مبتلا می شوند، اما تعداد بسیار کمی به مننژیت مبتلا می شوند. ویروس ها در صورت تماس کودک شما با مدفوع آلوده یا ترشحات دهانی گسترش می یابند.
آنفلوانزا. این ویروس باعث آنفلوانزا می شود. این بیماری از طریق تماس با ترشحات ریه یا دهان فردی که به آن آلوده شده منتقل می شود.
ویروس های سرخک و اوریون. مننژیت عارضه نادر این ویروس های بسیار مسری است. آنها به راحتی از طریق تماس با ترشحات آلوده از ریه ها و دهان منتشر می شوند.

ویروس هایی که می توانند مننژیت بسیار شدید ایجاد کنند عبارتند از:

واریسلا. این ویروس باعث آبله مرغان می شود. به راحتی در تماس با فرد آلوده به آن پخش می شود.
ویروس هرپس سیمپلکس. نوزاد معمولاً آن را از مادر خود در رحم یا هنگام تولد دریافت می کند.
ویروس نیل غربی. این امر توسط گزش پشه منتقل می شود.
کودکان زیر 5 سال، از جمله نوزادان، بیشتر در معرض ابتلا به مننژیت ویروسی قرار دارند. نوزادان بین تولد و 1 ماهگی بیشتر به عفونت ویروسی شدید مبتلا می شوند.

مننژیت باکتریایی

در طی 28 روز اول زندگی، مننژیت باکتریایی اغلب توسط باکتری ایجاد می شود به نام:

استرپتوکوک گروه B. این بیماری معمولاً از بدو تولد از مادر به نوزاد منتقل می شود.
باسیل گرم منفی، مانند اشریشیا کلی (E. coli) و Klebsiella pneumoniae.E. کولی می تواند از طریق غذای آلوده، غذایی که توسط شخصی که دستان آلوده ای داشته تهیه شده یا از مادر به کودک در هنگام تولد، پخش شود.
لیستریا مونوسیتوژنز. نوزادان معمولاً این را از مادرشان در رحم می گیرند. گاهی ممکن است کودک در حین زایمان به آن مبتلا شود. مادر با خوردن غذای آلوده به آن مبتلا می شود.

در کودکان زیر 5 سال، از جمله نوزادان بالای 1 ماه، رایج ترین باکتری که باعث مننژیت می شود:

استرپتوکوک پنومونیه. این باکتری در سینوس ها، بینی و ریه ها یافت می شود. از طریق تنفس در هوایی که فرد آلوده به آن عطسه یا سرفه می کند، گسترش می یابد. این شایعترین علت مننژیت باکتریایی در نوزادان زیر 2 سال است.
Neisseria meningitidis. این دومین علت شایع مننژیت باکتریایی است. از طریق تماس با ترشحات ریه ها یا دهان فرد آلوده به آن گسترش می یابد. نوزادان کمتر از 1 سال بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند.
نوع هموفیلوس آنفلوانزا (Hib). این امر در اثر تماس با ترشحات دهان شخصی که ناقل است، منتقل می شود. ناقلین باکتری معمولاً خود بیمار نیستند اما می توانند موجب انتقال بیماری شوند.

اثرات استرپتوکوک گروه B (GBS) بر نوزاد و بارداری چیست؟

تشخیص مننژیت در نوزادان

آزمایش ها می توانند تشخیص مننژیت را تأیید کرده و مشخص کنند که ارگانیسم چه عواملی را ایجاد می کند. آزمایشات عبارتند از:

کشت خون. خون خارج شده از ورید کودک در صفحات خاصی پخش می شود که باکتری ها، ویروس ها یا قارچ ها به خوبی روی آنها رشد می کنند. اگر چیزی رشد کند، احتمالاً دلیل مننژیت است.
آزمایش خون مقداری از خون خارج شده در آزمایشگاه از نظر علائم عفونت تجزیه و تحلیل می شود.
پونکسیون کمر. این آزمایش همچنین ضربه نخاعی نامیده می شود. مقداری از مایعاتی که مغز و نخاع کودک شما را احاطه کرده است برداشته و آزمایش می شود. همچنین روی صفحات مخصوص قرار داده می شود تا ببینیم آیا چیزی رشد می کند یا نه.
سی تی اسکن. پزشک شما ممکن است سی تی اسکن از سر کودک شما انجام دهد تا ببینید آیا کیسه عفونت وجود دارد که آبسه نامیده می شود.

درمان مننژیت در نوزادان

درمان مننژیت بستگی به علت آن دارد. نوزادان مبتلا به برخی از انواع مننژیت ویروسی بدون هیچ درمانی بهبود می یابند.

با این حال، هر وقت مشکوک به مننژیت شدید، همیشه کودک خود را در اسرع وقت به پزشک منتقل کنید. تا زمانی که پزشک آزمایشات را انجام ندهد نمی توانید مطمئن باشید که چه چیزی باعث آن شده است زیرا علائم مشابه سایر موارد است.

در صورت نیاز، درمان باید در اسرع وقت شروع شود تا نتیجه خوبی داشته باشد.

مننژیت ویروسی

در بیشتر اوقات، مننژیت ناشی از ویروس های غیر فلجی، آنفلوانزا و ویروس اوریون و سرخک خفیف است. با این حال، نوزادان جوان بیشتر در معرض خطر بیماری شدید هستند. نوزادی که به آن مبتلا شده است ممکن است در طی 10 روز بدون نیاز به هیچ درمانی بهبود یابد.

مننژیت ناشی از ویروس های دیگر، مانند واریسلا، هرپس سیمپلکس و ویروس نیل غربی، می تواند جدی باشد. این ممکن است به این معنی باشد که کودک شما باید در بیمارستان بستری شود و با داروهای ضد ویروسی داخل وریدی (IV) تحت درمان قرار گیرد.

مننژیت باکتریایی

از آنتی بیوتیک ها برای درمان مننژیت باکتریایی استفاده می شود. اغلب از طریق IV تزریق می شوند و کودک شما احتمالاً باید در بیمارستان بماند.

مننژیت قارچی

عفونت های قارچی با داروی ضد قارچ IV درمان می شوند. کودک شما به احتمال زیاد مجبور است یک ماه یا بیشتر در بیمارستان تحت درمان قرار بگیرد. این به این دلیل است که به سختی می توان از عفونت های قارچی خلاص شد.

جلوگیری از مننژیت در نوزادان

واکسن ها در صورت تجویز، می توانند از بسیاری از انواع مننژیت جلوگیری کنند، اما نه از همه. هیچ کدام 100 درصد موثر نیستند، بنابراین حتی نوزادانی که واکسینه شده اند نیز می توانند به مننژیت مبتلا شوند.

توجه داشته باشید که اگرچه یک واکسن مننژیت وجود دارد، اما این برای یک نوع خاص از مننژیت باکتریایی به نام مننژیت مننژوکوک است. به طور کلی برای کودکان بزرگتر و نوجوانان در ایالات متحده توصیه می شود و در نوزادان استفاده نمی شود.

در برخی از کشورها مانند انگلستان، نوزادان اغلب واکسن مننژیت دریافت می کنند.

مننژیت ویروسی

واکسن ها علیه ویروس هایی که می توانند منجر به مننژیت شوند عبارتند از:

آنفلوانزا. این از مننژیت ناشی از ویروس آنفولانزا محافظت می کند. تزریق آن از 6 ماهگی شروع می شود. اگرچه نوزادان کوچکتر از این واکسن استفاده نمی کنند، اما در صورت واکسیناسیون اعضای خانواده و سایر افرادی که در اطراف کودک شما هستند، از آن محافظت می کند.
واریسلا. این واکسن از آبله مرغان محافظت می کند. اولین مورد در سن 12 ماهگی کودک شما داده می شود.

سرخک، اوریون، سرخچه (MMR). اگر کودک شما به سرخک یا اوریون مبتلا شود، می تواند منجر به مننژیت شود. این واکسن از آن ویروس ها محافظت می کند. اولین دوز در 12 ماهگی تجویز می شود.

مننژیت باکتریایی

واکسن برای جلوگیری از عفونت هایی که می تواند منجر به مننژیت باکتریایی در نوزادان شود:

واکسن Haemophilus influenzae type b (Hib). این از باکتری H. آنفلوانزا محافظت می کند. در کشورهای پیشرفته، مانند ایالات متحده، این واکسن تقریباً این نوع مننژیت را از بین برده است. واکسن کودک را از ابتلا به مننژیت و ناقل شدن محافظت می کند. کاهش تعداد ناقلین منجر به مصونیت گله ای می شود. این بدان معناست که حتی نوزادانی که واکسینه نشده اند نیز از برخی محافظت ها برخوردار هستند زیرا احتمال اینکه در تماس با ناقل باشند کمتر است. اولین دوز در 2 ماهگی تجویز می شود.
واکسن پنوموکوک (PCV13). این امر از مننژیت ناشی از بسیاری از گونه های استرپتوکوک پنومونیه محافظت می کند. اولین دوز در 2 ماهگی تجویز می شود.
واکسن مننگوکوک. این واکسن از Neisseria meningitidis محافظت می کند. این دارو به طور معمول تا 11 سالگی تجویز نمی شود، مگر اینکه در سیستم ایمنی کودک مشکلی ایجاد شود یا اینکه آنها به کشورهایی که این باکتری رایج است سفر کنند. اگر چنین باشد، تزریق آن از 2 ماهگی شروع می شود.
برای استرپتوكز گروه B، می توان آنتی بیوتیك ها را در حین زایمان به مادر داد تا از ابتلای نوزاد جلوگیری كند.

زنان باردار باید از مصرف پنیری که با شیر غیر پاستوریزه تهیه می شود خودداری کنند زیرا منبع رایج لیستریا است. این کمک می کند مادر به لیستریا مبتلا نشود و آن را به کودک خود منتقل نکند.

سپتی سمی عفونت در جریان خون چیست؟

برای جلوگیری از عفونت، اقدامات احتیاطی عمومی را دنبال کنید و به کاهش خطر ابتلا به مننژیت در باکتری ها یا ویروس ها کمک کنید:

دستان خود را به خصوص قبل از دست زدن به غذا و بعد از آن مرتباً بشویید
استفاده از حمام
پوشک کودک خود را زود به زود عوض کنید
پوشاندن دهان هنگام عطسه یا سرفه
مراقبت از کسی که ممکن است مسری باشد یا عفونت داشته باشد
از تکنیک مناسب شستن دست استفاده کنید. این به این معنی است که حداقل 20 ثانیه با صابون و آب گرم بشویید. حتما مچ و زیر ناخن و حلقه ها را بشویید.
هر بار که عطسه می کنید یا سرفه می کنید دهان خود را با داخل آرنج یا دستمال خود بپوشانید. اگر از دست خود برای پوشاندن استفاده می کنید، بلافاصله آن را بشویید.
مواردی را که ممکن است بزاق حمل کنند، مانند نی، فنجان، بشقاب و ظروف، با دیگران به اشتراک نگذارید. از بوسیدن شخصی که بیمار است خودداری کنید.
اگر دستان شما شسته نشده اند، به دهان یا صورت خود دست نزنید.
مرتباً اشیایی را که اغلب لمس می کنید، تمیز و ضد عفونی کنید، مانند تلفن، صفحه کلید کامپیوتر، کنترل از راه دور، دستگیره درها و اسباب بازی ها.

مننژیت قارچی

هیچ واکسنی برای مننژیت قارچی وجود ندارد. نوزادان به طور معمول در محیطی که بیشتر قارچ ها در آن زندگی می کنند وجود ندارند، بنابراین بعید است که به مننژیت قارچی مبتلا شوند.

اثرات و چشم انداز بلند مدت

مننژیت یک عفونت غیر معمول اما جدی و تهدید کننده زندگی است. با این حال، عفونت کودک تقریباً همیشه به موقع تشخیص داده می شود و تحت درمان قرار می گیرد.

اگر درمان به تأخیر بیفتد، کودک می تواند بهبود یابد، اما ممکن است با یک یا چند اثر طولانی مدت مواجه شود، از جمله:

  • نابینایی
  • ناشنوایی
  • تشنج
  • مایع در اطراف مغز (هیدروسفالی)
  • ضربه مغزی
  • مشکلات یادگیری

منبع CDCTrusted برآورد می کند 85 تا 90 درصد افراد (نوزادان و بزرگسالان) مبتلا به مننژیت ناشی از باکتری های مننژوکوک زنده مانده و حدود 11 تا 19 درصد تأثیرات طولانی مدت خواهند داشت.

به عبارتی دیگر، حدود 80 تا 90 درصد افرادی که بهبود می یابند هیچ اثر طولانی مدت ندارند. CDC تخمین زده است که 92 درصد از کودکان مبتلا به مننژیت به دلیل پنوموکوک زنده مانده اند.


پیشگیری از مننژیت چگونه امکانپذیر است؟

دسته بندی : مقالات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *