اختلال دو قطبی

اختلال دو قطبی

اختلال دو قطبی

اختلال دو قطبی چیست؟ ایا این اختلال ارثی است؟ اختلال دوقطبی یک وضعیت بهداشت روان است. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی می توانند بین دوره های خلق و خوی مثبت، به نام شیدایی و خلق و خوی منفی، به نام افسردگی تناوب کنند. این تغییرات خلقی می تواند ناگهانی اتفاق بیفتد. طبق گفته انستیتوی ملی بهداشت روان، حدود 2.8 درصد از جمعیت نوجوان و بزرگسال ایالات متحده مبتلا به اختلال دوقطبی هستند.

اختلال دو قطبی و علل آن به خوبی شناخته نشده است. با این اوصاف، محققان ارتباط احتمالی بین سابقه خانوادگی و اختلال دوقطبی را مشاهده کردند. این نشان می دهد که ممکن است یک مولفه ژنتیکی در این اختلال وجود داشته باشد.

وراثت و اختلال دو قطبی

در حالی که محققان به طور کامل علل اختلال دوقطبی را درک نمی کنند، آن ها برخی از عوامل خطر را شناسایی کرده اند. یکی از قوی ترین عوامل خطر، سابقه خانوادگی این اختلال است. این ارتباط ممکن است به دلیل ژن های خاصی باشد.

بر اساس یک بررسی در سال 2009، بزرگسالانی که دارای خویشاوندانی هستند که دارای این اختلال است، به طور متوسط ​​ده برابر بیشتر در معرض ابتلا قرار دارند. اگر عضوی از خانواده نزدیک باشد، خطر شما بیشتر افزایش می یابد. این بدان معناست که اگر والدین شما دارای اختلال دوقطبی هستند، احتمال ابتلای شما بیشتر از شخصی است که عمه بزرگش به این بیماری مبتلا است.

عوامل ژنتیکی حدود 60 تا 80 درصد از موارد ابتلا را تشکیل می دهند. این بدان معنی است که وراثت تنها علت اختلال دو قطبی نیست. همچنین به این معنی است که اگر سابقه خانوادگی این اختلال را داشته باشید، قطعاً به آن مبتلا نخواهید شد. اکثر اعضای خانواده فردی با اختلال دو قطبی به این بیماری مبتلا نخواهند شد.

سایر عوامل خطر و محرک های اختلال دو قطبی

علاوه بر وراثت، محققان معتقدند عوامل خطر دیگری نیز برای اختلال دو قطبی وجود دارد.

ساختار مغز

در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است تفاوت های ظریفی در اندازه و فعالیت مغز وجود داشته باشد. ضربه مغزی و آسیب های ضربه ای سر ممکن است خطر ابتلا به اختلال دو قطبی را در فرد افزایش دهند.

فاکتورهای محیطی

یک رویداد استرس زا اغلب باعث شروع اختلال دو قطبی می شود. این رویداد می تواند اتفاقی با استرس بالا و مربوط به زندگی شغلی یا شخصی باشد. یک تغییر عمده زندگی ناگهانی، مانند مرگ یکی از عزیزان یا آسیب دیدگی جسمی، نیز می تواند باعث شروع شود. افرادی که به اختلال دو قطبی مبتلا هستند، معمولاً کنترل استرس در زندگی خود را مفید می دانند.

عوامل فصلی ممکن است باعث شروع دوره های اختلال دوقطبی شوند. به ویژه تغییر از زمستان به بهار، محرک محکمی است. این بدان دلیل است که افزایش سریع تعداد ساعات وجود آفتاب روشن در طول روز بر غده صنوبری تأثیر می گذارد. این، به نوبه خود، ممکن است در ایجاد افسردگی و شیدایی تأثیر بگذارد.

سایر عوامل محرک می تواند شامل مصرف زیاد مواد مخدر یا الکل و کمبود خواب باشد. و در موارد خاص، اختلال دو قطبی در زنان می تواند در طول دوره پس از زایمان تحریک شود. این به طور کلی در زنانی اتفاق می افتد که از لحاظ بیولوژیکی در معرض بروز آن قرار دارند. با این حال، خود بارداری معمولاً دلیل اصلی اختلال دو قطبی نیست.

سوال:
اگر والدین من مبتلا به اختلال دوقطبی هستند، آیا باید پزشک مرتب من را از نظر این اختلال بررسی کند؟

پاسخ:
غربالگری اختلال دو قطبی توسط پزشک خانواده می تواند ایده خوبی باشد. مهمتر از همه، شما باید با افرادی که به آن ها اعتماد دارید و به نظر می رسد شما را بهتر می شناسند مانند اعضای خانواده یا دوستان صحبت کنید. عزیزان معمولاً علائم اختلال دوقطبی را قبل از کنترل و مراجعه به بیمارستان متوجه می شوند. اگر اعضای خانواده یا دوستان معتمد به شما می گویند که رفتار شما عجیب است، ممکن است زمان مناسبی برای قرار ملاقات با پزشک باشد. یکی از اعضای خانواده یا یک دوست معتمد را که می تواند مشاهدات خود را با پزشک در میان بگذارد، در نظر بگیرید.

علائم اختلال دو قطبی

اگر فکر می کنید شما یا کسی در خانواده خود ممکن است دچار اختلال دوقطبی باشید، دانستن این که به دنبال چه علائمی باشید مفید است. نوع اختلال دوقطبی در فرد علائمی را که تجربه خواهد کرد تعیین می کند. به طور کلی، علائم اصلی انواع مختلف اختلال دوقطبی شیدایی و افسردگی است.

علائم شیدایی دو قطبی شامل موارد زیر است:

  • رفتار بی قرار و تکانشی
  • قضاوت ضعیف
  • برداشت غیر واقعی از توانایی ها
  • شادی، حتی تا سرخوشی
  • تحریک
  • پرش
  • شرکت در رفتارهای پرخطر، مانند قمار، رانندگی در حالت مستی، یا رابطه جنسی تکانشی
  • سریع صحبت کردن
  • سریع فکر کردن

علائم افسردگی دوقطبی شبیه علائم افسردگی منظم است. آن ها عبارتند از:

  • خستگی شدید
  • غم و اندوه طولانی مدت
  • آرام صحبت کردن
  • عدم تمرکز
  • اشتهای ضعیف
  • ناامیدی
  • افکار خودآزاری، از جمله خودکشی
  • کناره گیری از دوستان و خانواده ها
  • از دست دادن علاقه به فعالیت ها و سرگرمی ها

تشخیص اختلال دو قطبی

میانگین سنی که اختلال دو قطبی ایجاد می شود حدود 25 سال است. هر چند اختلال دو قطبی می تواند از هر سنی شروع شود. برخی از افراد اولین علائم خود را از کودکی تجربه می کنند. برخی دیگر اولین علائم را در اواخر زندگی بزرگسالی خود دارند.

دریافت یک تشخیص مناسب ممکن است سال ها طول بکشد. این به این دلیل است که افراد ممکن است آن را با اختلال دیگری اشتباه بگیرند، یا ممکن است علائم خود را گزارش نکنند.

پزشک شما ممکن است از چندین روش برای تشخیص اختلال دو قطبی استفاده کند:

سابقه پزشکی و علائم شما را بررسی کند.
یک ارزیابی جامع از سلامت روان انجام دهد. این ممکن است شامل دادن یک پرسشنامه به شما یا درخواست از شما برای ثبت سابقه الگوهای خلقی خود باشد.
با اجازه خود با اعضای خانواده، دوستان نزدیک و سایر افرادی که مرتباً می بینید مصاحبه کند.
از نظر فیزیکی شما را معاینه می کند تا سایر علائم مانند پرکاری تیروئید را رد کند.

چگونه اختلال دو قطبی درمان می شود؟

درمان به طور معمول شامل دارو، رفتار درمانی یا ترکیبی از این دو است.
چندین دارو به طور موثر اختلال دو قطبی را درمان می کنند. یکی از اینداروها لیتیوم است. این ماده به ویژه در جلوگیری از عود و درمان افسردگی دوقطبی و دوره های شیدایی موثر است. لیتیوم همچنین با کاهش خودکشی ها همراه بوده است.

پزشکان همچنین ممکن است هر یک از داروهای ضدتشنج زیر را تجویز کنند:

  • divalproex سدیم (Depakote ، Depakote ER)
  • کاربامازپین (Tegretol ، Tegretol XR ، Carbatrol ، Equetro)
  • لاموتریژین (لامیکتال)
  • توپیرامات (Topamax)
  • گاباپنتین (Neurontin ، Gralise ، Horizant)

درمان

انواع موثر مشاوره شامل روان درمانی، درمان شناختی رفتاری و حمایت از همسالان است. سایر درمان های بالقوه عبارتند از:

  • درمان الکتروشوک
  • مکمل های اسید چرب امگا 3
  • مراقبه

با این حال، تحقیقات بیشتری برای این درمان های بالقوه لازم است.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان هر نوع اختلال دوقطبی را تشخیص دادید، در جستجوی روش های درمانی مختلف باشید. پزشک شما ممکن است ترکیب دارو و درمان را نیز توصیه کند. این روش های درمانی ممکن است علائم شما را بهتر کنترل کنند.

نکته

اختلال دو قطبی به خوبی درک نشده است، اما ما می دانیم که یک رابطه ارثی وجود دارد. اگر فردی در خانواده شما به اختلال دو قطبی مبتلا باشد، خطر ابتلا به این بیماری در شما بیشتر از افرادی است که سابقه خانوادگی در آن ندارند. این به این معنی نیست که شما قطعاً به آن مبتلا خواهید شد.

اگر فکر می کنید شما یا یکی از عزیزانتان ممکن است اختلال دوقطبی داشته باشید، با پزشک خود صحبت کنید. آن ها می توانند به شما در درک عوامل خطر شخصی کمک کنند و در تعیین نیاز به آزمایش و ارزیابی بیشتر به شما کمک می کنند.


علائم اختلال دو قطبی


راهکارهای ساده برای کاهش استرس


تأثیر استرس بر بدن


علائمی که زنان نباید نادیده بگیرند


دسته بندی : مقالات