ارزیابی نوزاد نارس

ارزیابی نوزاد نارس

ارزیابی نوزاد نارس

اگرچه نوزادی گهگاه بیمار و بدون اخطار قبلی متولد می شود، اما بیشتر اوقات، پزشکان می دانند چه موقع نوزاد نارس به دنیا می آید یا در معرض خطر است. یک تیم نوزادی (متشکل از پزشکان، پرستاران و درمانگران تنفسی که به طور ویژه در مراقبت از نوزادان تازه متولد شده آموزش دیده اند) در هنگام زایمان حضور خواهند داشت و آماده انجام هر کاری برای مراقبت و ارزیابی نوزاد نارس شما هستند.

رویه های معمول بلافاصله پس از تولد

به محض تحویل کودک، او را در یک گرمکن تابشی (گاری با تشک در بالا و یک منبع حرارتی بالای سر) قرار می دهند و به سرعت خشک می شود. سپس تیم برخی یا تمام مراحل شرح داده شده در زیر را انجام می دهد. این موارد در اتاق زایمان یا در منطقه مجاور با تجهیزات و ملزومات ویژه برای نوزادان در معرض خطر انجام می شود.

مکش بینی، دهان و گلو کودک

همه نوزادان با مقداری مخاط و مایع در بینی، دهان و گلو متولد می شوند و ارزیابی نوزاد نارس از نظر این ترشحات بسیار مهم می باشد. مکش به پاک شدن این مخاط و مایعات کمک می کند تا کودک بتواند شروع به تنفس کند. دو نوع تجهیزات وجود دارد که ممکن است برای مکش استفاده شود: مکش با پوآر، که بیشتر ترشحات دهان یا بینی کودک را به آرامی مکش می کند، یا کاتتر متصل به دستگاه مکش. از کاتتر پلاستیکی نازک می توان برای بینی، دهان و گلو کودک استفاده کرد.

اکسیژن دادن

بیشتر نوزادان نارس یا کم وزن به اکسیژن نیاز دارند پس رساندن اکسیژن از مراحل مهم ارزیابی نوزاد نارس است. روش دادن اکسیژن به نحوه تنفس کودک و رنگ او بستگی دارد.

اگر کودک نفس می کشد، اما در عرض چند دقیقه پس از تولد بلافاصله صورتی رنگ نمی شود، یک عضو تیم جریان اکسیژن را روی بینی و دهان کودک نگه می دارد. به این اکسیژن دمنده گفته می شود. بعداً می توان اکسیژن را از طریق ماسکی که روی بینی و دهان کودک قرار می گیرد یا از طریق یک هود پلاستیکی و شفاف که روی سر قرار می گیرد، داد.
اگر کودک به خوبی نفس نمی کشد، یکی از اعضای تیم ماسک (متصل به کیسه بادی و منبع اکسیژن) را روی بینی و دهان کودک قرار می دهد. هنگامی که عضو تیم کیسه را پمپ می کند، کودک هوای غنی شده با اکسیژن و همچنین مقداری فشار از کیسه را دریافت می کند که به تورم ریه های کودک کمک می کند. به این فرآیند کیسه می گویند.
پس از کیسه زدن، کودک تقریباً بلافاصله تنفس خود را شروع می کند، گریه می کند، صورتی رنگ می شود و حرکت می کند. سپس عضو تیم کیسه را متوقف می کند، اکسیژن را روی صورت کودک نگه می دارد و کودک را برای بهبود مستمر تحت نظر دارد.

قرار دادن یک لوله تراشه

گاهی اوقات کودک به کمک بیشتری نیاز دارد. در این صورت، یکی از اعضای تیم یک لوله (به نام لوله تراشه) را در نای کودک قرار می دهد. به این روش لوله گذاری تراشه گفته می شود.

برای لوله گذاری نوزاد، عضو تیم از چراغ قوه مخصوص، به نام لارنگوسکوپ، برای دیدن گلوی نوزاد استفاده می کند. یک لوله پلاستیکی تراشه بین طناب های صوتی کودک، از طریق حنجره پایین و در نهایت به داخل نای قرار می گیرد. سپس لوله به کیسه ای متصل می شود که برای تورم ریه های کودک فشرده می شود.

ماساژ قلب کودک

هنگامی که کودک شروع به تنفس می کند، ضربان قلب معمولاً شروع به افزایش می کند. اگر این اتفاق نیفتد، یکی از اعضای تیم شروع به فشار دادن ضربان قلب کودک می کند (ماساژ قلبی یا فشارهای قفسه سینه نامیده می شود). این کمپرس ها خون را از طریق قلب و بدن کودک پمپ می کنند. این یکی از مهم ترین مراحل ارزیابی نوزاد نارس می باشد.

اگر کیسه زدن به کودک برای کمک به نفس کشیدن و دادن اکسیژن و فشرده سازی قلب، وضعیت کودک را بعد از یک یا دو دقیقه بهبود نمی بخشد، به او یک داروی مایع به نام اپی نفرین (که آدرنالین نیز نامیده می شود) به او می دهند. دارو برای انتقال به ریه ها در لوله تراشه تجویز می شود، جایی که به سرعت در خون جذب می شود. روش دیگر برای تجویز اپی نفرین، بریدن بند ناف، قرار دادن یک کاتتر پلاستیکی (لوله) کوچک در ورید ناف و تزریق دارو از طریق کاتتر است.

تجویز سورفاکتانت

نوزادانی که خیلی زودرس هستند در معرض خطر ابتلا به بیماری ریه به نام سندرم دیسترس تنفسی یا RDS قرار دارند. این سندرم به دلیل کمبود ماده ای به نام سورفاکتانت رخ می دهد. سورفاکتانت ریه ها را به خوبی متورم می کند. وقتی نوزادی بسیار زودرس به دنیا می آید، ریه ها هنوز شروع به تولید سورفاکتانت نکرده اند. خوشبختانه سورفاکتانت اکنون به صورت مصنوعی ساخته می شود و می تواند به نوزادانی داده شود که پزشکان گمان می کنند هنوز به خودی خود سورفکتانت نمی سازند.

برای تجویز سورفاکتانت، کودک شما را در سمت چپ خود قرار داده و نیمی از دوز سورفاکتانت را از طریق لوله تراشه به او می دهند و سپس کیسه می شود. برای حدود 30 ثانیه سپس این روش در سمت راست تکرار می شود. تجویز سورفاکتانت در دو مرحله مانند این به توزیع یکنواخت سورفاکتانت در ریه ها کمک می کند. سورفاکتانت ممکن است در اتاق زایمان یا در NICU تجویز شود. (ممکن است یک نوزاد به چهار دوز سورفاکتانت نیاز داشته باشد که با فاصله چند ساعت در NICU داده شود.)

تعیین امتیازات Apgar در ارزیابی نوزاد نارس

پزشکان به طور معمول وضعیت کلی کودک را با اندازه گیری عملکرد در پنج دسته ضربان قلب، تلاش تنفسی، رنگ، تون عضلانی و تحریک پذیری رفلکس ارزیابی می کنند (پاسخ کودک به مکش). به این نمره آپگار می گویند. هر دسته از 0 تا 2 درجه بندی می شود (0 بدترین نمره و 2 بهترین نمره است) و سپس اعداد با هم جمع می شوند، برای حداکثر نمره 10. نمره معمولاً برای همه نوزادان محاسبه می شود وقتی کودک یک دقیقه است متولد شده و پنج دقیقه بعد از تولد، اگر کودک نیاز به احیای مداوم داشته باشد، تیم ممکن است امتیازات Apgar را بیش از پنج دقیقه اختصاص دهد. این مرحله ای کامل از ارزیابی نوزاد نارس است.

نمودار زیر نشان می دهد تیم هنگام تعیین امتیازات Apgar به دنبال چه چیزی است.

معیارهای دسته بندی نمره 0 نمره 1 نمره 2
ضربان قلب ضربان قلب وجود ندارد ضربان قلب <100 ضربان در دقیقه> 100
تلاش تنفسی وجود نداردضعیفقوی همراه با گریه شدید
رنگآبیدست و پاها آبی بدن صورتیصورتی
تون عضلانیشلکمی منعطفانعطاف پذیری نرمال
رفلاکسنداردتحریک پذیری رفلاکسعطسه یا سرفه

نمره آپگار 7 به 10 خوب ارزیابی می شود. نوزادی که نمره 4 تا 6 را دریافت می کند نیاز به کمک دارد و نوزادی با نمره 0 تا 3 نیاز به احیا کامل دارد. نوزادان نارس ممکن است نمرات پایین تری از آپگار را دریافت کنند به این دلیل که تا حدی نابالغ هستند و قادر به پاسخ گریه با صدای بلند نیستند و به این دلیل که تن عضلانی آن ها اغلب ضعیف است.

بعد از اینکه تیم نوزادان این مراحل ارزیابی نوزاد نارس را به پایان رساند، شما کودک خود را برای مدت کوتاهی خواهید دید، سپس او به بخش مراقبت های ویژه نوزادان (NICU) می رود.


هفته 39 بارداری چی بخوریم؟


دسته بندی : مقالات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *