درمان صرع چگونه امکان پذیر است؟

درمان صرع

دلایل بروز و راه های درمان صرع چیست؟

برای 6 نفر از 10 فرد مبتلا به صرع، نمی توان علت آن را تعیین کرد. در این مقاله سعی داریم به بررسی علل بروز و درمان صرع بپردازیم. عوامل مختلفی می تواند منجر به تشنج شود.

دلایل احتمالی بروز صرع عبارتند از:

  • آسیب تروماتیک مغز
  • جای زخم در مغز پس از آسیب مغزی (صرع پس از سانحه)
  • بیماری جدی یا تب بسیار شدید
  • سکته مغزی، که دلیل اصلی صرع در افراد بالای 35 سال است
  • سایر بیماری های عروقی
  • کمبود اکسیژن رسانی به مغز
  • تومور مغزی یا کیست
  • زوال عقل یا بیماری آلزایمر
  • مصرف مواد مخدر توسط مادر، آسیب قبل از تولد، ناهنجاری مغزی یا کمبود اکسیژن در بدو تولد
  • بیماری های عفونی مانند ایدز و مننژیت
  • اختلالات ژنتیکی یا رشدی یا بیماری های عصبی

وراثت در برخی از انواع صرع نقش دارد. در جمعیت عمومی، یک درصد احتمال ابتلا به صرع قبل از 20 سالگی وجود دارد. اگر پدر و مادری دارید که در آن ها صرع با ژنتیک مرتبط است، این خطر را به 2 تا 5 درصد افزایش می دهد.

ژنتیک همچنین ممکن است برخی از افراد را در معرض تشنج ناشی از عوامل محیطی قرار دهد.

صرع می تواند در هر سنی ایجاد شود. تشخیص معمولاً در اوایل کودکی یا بعد از 60 سالگی اتفاق می افتد.

بیماری صرع چیست؟

صرع چگونه تشخیص داده می شود؟

اگر دچار تشنج شدید، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید. تشنج می تواند علامت یک مسئله پزشکی جدی باشد.

سابقه پزشکی و علائم شما به پزشک کمک می کند تا تصمیم بگیرد که چه آزمایشاتی برای شما مفید خواهد بود. احتمالاً برای آزمایش توانایی های حرکتی و عملکرد ذهنی خود معاینه عصبی خواهید داشت.

برای تشخیص صرع، سایر مواردی که باعث تشنج می شوند باید منتفی باشند. پزشک شما احتمالاً شمارش کامل خون و شیمی خون را تجویز می کند.

برای جستجوی موارد زیر ممکن است از آزمایش خون استفاده شود:

  • علائم بیماری های عفونی
  • عملکرد کبد و کلیه
  • سطح گلوکز خون

الکتروانسفالوگرام (EEG) رایج ترین آزمایشی است که در تشخیص صرع استفاده می شود. ابتدا الکترودها با خمیر به پوست سر شما متصل می شوند. این یک آزمایش غیرتهاجمی و بدون درد است. ممکن است از شما خواسته شود کار خاصی را انجام دهید. در بعضی موارد، آزمایش در هنگام خواب انجام می شود. الکترودها فعالیت الکتریکی مغز شما را ثبت می کنند. خواه تشنج داشته باشید یا نه، تغییرات در الگوی طبیعی موج مغزی در صرع معمول است.

آزمایش های تصویربرداری می توانند تومورها و سایر ناهنجاری هایی را که می توانند باعث تشنج شوند، نشان دهند. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • سی تی اسکن
  • ام آر آی
  • توموگرافی انتشار پوزیترون (PET)
  • توموگرافی کامپیوتری انتشار تک فوتون

صرع معمولاً در صورت بروز تشنج بدون دلیل مشخص یا برگشت پذیر تشخیص داده می شود.

درمان صرع

بیشتر افراد می توانند صرع را کنترل کنند. برنامه درمانی شما بر اساس شدت علائم، سلامتی و چگونگی پاسخ شما به درمان خواهد بود.

برخی از گزینه های درمانی عبارتند از:

داروهای ضد صرع (ضد تشنج ، ضد تشنج): این داروها می توانند تعداد تشنج شما را کاهش دهند. در برخی افراد تشنج را از بین می برند. برای موثر بودن، دارو باید دقیقاً طبق دستورالعمل مصرف شود.
محرک عصب واگوس: این دستگاه با جراحی زیر پوست قفسه سینه قرار گرفته و عصبی را که از گردن شما عبور می کند تحریک الکتریکی می کند. این می تواند به جلوگیری از تشنج کمک کند.
رژیم کتوژنیک: بیش از نیمی از افرادی که به دارو پاسخ نمی دهند از این رژیم غذایی پر چرب و کم کربوهیدرات بهره مند می شوند.
جراحی مغز: ناحیه ای از مغز که باعث فعالیت تشنج می شود قابل برداشت یا تغییر است.
تحقیقات در مورد روش های درمانی جدید ادامه دارد. یک روش درمانی که ممکن است در آینده در دسترس باشد تحریک عمیق مغز است. این روشی است که در آن الکترودها در مغز شما کاشته می شوند. سپس یک ژنراتور در قفسه سینه شما کاشته می شود. ژنراتور برای کمک به کاهش تشنج، تکانه های الکتریکی را به مغز می فرستد.

راه دیگر تحقیق شامل دستگاهی مانند ضربان ساز قلب است. این دستگاه الگوی فعالیت مغز را بررسی می کند و یک بار الکتریکی یا دارو برای جلوگیری از تشنج ارسال می کند.

جراحی های کم تهاجمی و جراحی رادیوئید نیز در حال بررسی است.

علائم ADHD در نوجوانان چیست؟

داروهایی برای درمان صرع

خط اول درمان صرع، داروی ضد تشنج است. این داروها به کاهش دفعات و شدت تشنج کمک می کنند. آنها نه می توانند تشنجی را که در حال انجام است متوقف کنند و نه درمانی برای صرع هستند.

دارو توسط معده جذب می شود. سپس جریان خون را به مغز می رساند. این انتقال دهنده های عصبی را تحت تأثیر قرار می دهد به گونه ای که فعالیت الکتریکی منجر به تشنج را کاهش می دهد.

داروهای ضد صرع از دستگاه گوارش عبور می کنند و از طریق ادرار بدن را ترک می کنند.

داروهای ضد انقباض زیادی در بازار وجود دارد. پزشک شما بسته به نوع تشنج شما می تواند یک دارو یا ترکیبی از داروها را برای شما تجویز کند.

داروهای رایج صرع عبارتند از:

  • levetiracetam (کپرا)
  • لاموتریژین (لامیکتال)
  • توپیرامات (Topamax)
  • اسید والپروئیک (دپاکوت)
  • کاربامازپین (تگرتول)
  • اتوسوکسیمید (زارونتین)

این داروها به طور کلی به شکل قرص، مایع یا تزریقی در دسترس هستند و یک یا دو بار در روز مصرف می شوند. دارو معمولا با دوز کم شروع شده و بعد از آن توسط پزشک تغییر می کند. این داروها باید به طور مداوم و طبق تجویز پزشک مصرف شوند.

برخی از عوارض جانبی بالقوه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خستگی
  • سرگیجه
  • بثورات پوستی
  • هماهنگی ضعیف
  • مشکلات حافظه

عوارض جانبی نادر، اما جدی شامل افسردگی و التهاب کبد یا سایر اندام ها است.

صرع برای هر فرد متفاوت است، اما اکثر افراد با داروهای ضد انقباض بهبود می یابند. برخی از کودکان مبتلا به صرع که تشنج در آن ها متوقف می شود می توانند تحت نظر پزشک مصرف دارو را متوقف کنند.

آیا جراحی گزینه ای برای درمان صرع است؟

اگر دارو نتواند تعداد تشنج ها را کاهش دهد، گزینه دیگر جراحی است.

رایج ترین عمل جراحی شامل برداشتن قسمتی از مغز است که تشنج از آنجا شروع می شود. در بیشتر مواقع، لوب گیجگاهی در روشی که تحت عنوان لوبکتومی گیجگاهی شناخته می شود، برداشته می شود. در بعضی موارد، این می تواند فعالیت تشنج را متوقف کند.

در بعضی موارد، در طی این جراحی بیدار خواهید ماند. بنابراین پزشکان می توانند با شما صحبت کنند و از برداشتن بخشی از مغز که عملکردهای مهم مانند بینایی، شنوایی، گفتار یا حرکت را کنترل می کند، اجتناب کنند.

اگر ناحیه مغز برای برداشتن بیش از حد بزرگ یا مهم باشد، روش دیگری وجود دارد به نام ترانسفکشن subpial multiple یا قطع ارتباط. جراح برش هایی را در مغز ایجاد می کند تا مسیر عصبی را قطع کند. این باعث می شود تشنج به مناطق دیگر مغز گسترش پیدا نکند.

پس از جراحی، برخی از افراد قادر به کاهش داروهای ضد صرع هستند و یا حتی مصرف آنها را متوقف می کنند.

خطرات هر جراحی از جمله واکنش بد به بیهوشی، خونریزی و عفونت وجود دارد. جراحی مغز گاهی اوقات می تواند منجر به تغییرات شناختی شود. جوانب مثبت و منفی روش های مختلف را با جراح خود در میان بگذارید و قبل از تصمیم گیری نهایی نظر دوم را جویا شوید.

توصیه های رژیم غذایی برای افراد مبتلا به صرع

رژیم کتوژنیک اغلب برای کودکان مبتلا به صرع توصیه می شود. این رژیم کم کربوهیدرات و با چربی زیاد است. این رژیم غذایی بدن را مجبور می کند تا به جای گلوکز، از چربی برای تأمین انرژی استفاده کند، روشی به نام کتوز.

رژیم غذایی نیاز به تعادل دقیق بین چربی ها، کربوهیدرات ها و پروتئین دارد. به همین دلیل بهتر است با یک متخصص تغذیه مشورت کنید. کودکانی که از این رژیم استفاده می کنند باید به دقت توسط پزشک کنترل شوند.

رژیم کتوژنیک به درد همه نمی خورد. اما اگر به درستی دنبال شود، اغلب در کاهش دفعات تشنج موفق است.

برای نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به صرع، رژیم اتکینز اصلاح شده ممکن است توصیه شود. این رژیم همچنین دارای چربی زیادی است و شامل مصرف کربوهیدرات کنترل شده است.

حدود نیمی از بزرگسالانی که رژیم اتکینز اصلاح شده را شروع می کنند، تشنج کمتری را تجربه می کنند. نتایج ممکن است به سرعت چند ماه دیده شود.

از آنجا که این رژیم ها دارای فیبر کم و چربی زیادی هستند، یبوست یک عارضه جانبی رایج در آن هاست.

قبل از شروع رژیم جدید با پزشک خود صحبت کنید و مطمئن شوید که مواد مغذی حیاتی را دریافت می کنید. در هر صورت، نخوردن غذاهای فرآوری شده می تواند به بهبود سلامت شما کمک کند.


انواع صرع در کودکان

دسته بندی : مقالات

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *